Muziek maken in Gaza

27 dec 2016

Net buiten een gebouw in de wijk Tal al-Hawa van Gaza-stad verzamelt zich een groep jonge mensen onder een raam om naar de prachtige klassieke muziek te luiteren welke een ​​paar meter boven hen weerklinkt uit een raam. Dat raam  behoort tot een klein appartement dat wordt gebruikt als een bescheiden muziekschool.  Het is er donker. Stroomstoringen zijn aan de orde van de dag in Gaza. Ze horen Raslan Ashour op zijn trompet , 16 jaar oud. Hij speelt Mozarts 'Exsultate, Jubilate'.
Bij het oppakken van een andere melodie  glimlacht zijn lerares Natasha Radawn  "Zijn prestaties zijn een stuk verbeterd, ondanks enkele kleine fouten", zegt ze.

Ashours wens om oosterse en westerse klassieke muziek te leren werd niet echt op prijs gesteld door zijn moeder, die vond dat haar zoon zich beter op "iets nuttigers" kon toeleggen, zoals management. Zijn vader werkt in de mode industrie. "Mijn vader kocht een trompet voor me . Ik heb een droom om als dirigent voor een orkest te staan. Waarom niet? Ik zou het leuk vinden om die persoon te zijn", vertelt Ashour Mondoweiss.
 
De Gaza Music School werd opgericht in 2008 als onderdeel van de Edward Said National Conservatory of Music en werd gebombardeerd aan het einde van datzelfde jaar. Said vestigde het belangrijkste filiaal van dit muziekinstituut in Jeruzalem, onder het motto: Vandaag een orkest, morgen een staat, het woord ‘staat’ in de betekenis van ‘cultuur’ zo verklaarde Suhail Khoury, directeur van het conservatorium in 2014.
Muziekonderwijs was niet gebruikelijk in Gaza. Nu komen bijna 190 enthousiaste studenten regelmatig bijeen  in de kamers van deze school. Voor velen is deze manier van tijdsbesteding een middel om te ontsnappen aan de verder ellendige situatie in de belegerde Gazastrook.

 
Kuzam Hejjo

In één van de kamers houdt  Kuzam Hejjo, 11 jaar oud, haar cello vast terwijl zij Tsjaikovski's " Notenkraker" probeert te lezen van een oude partituur uit Rusland, afkomstig van haar lerares, die na haar huwelijk naar Gaza was verhuisd.
"Ik stel mezelf voor als een heel klein persoon, die de muziek doorspeelt en daarbij begint te springen op de snaren, zoals de stripfiguur (Barbie Mariposa)".
Hejjo's ouders zijn van mening dat het tijd is meer aandacht te besteden aan haar studie of lid worden van een sportclub. Velen denken, dat het niet de geschikte tijd is voor muziek maken als gevolg van de politieke situatie in Gaza.
"Deze instrumenten en  muziekbeoefening in het algemeen maken deel uit van de oorlog in Palestina, en ze hebben een enorme impact, niet minder dan die van de K47 kogels", zegt Yelina Lidawi, 28, een muziek-docent oorspronkelijk afkomstig uit Noord-Ossetië. "Muziek is een deel van het erfgoed van de mensen en van de historische strijd" voegt Lidawi toe.


 
In de school  hangen foto's van  beroemde westerse en Arabische componisten en musici.


Maar Samy Rabah, 15 was een van degenen die de school verlieten nadat hij was gepest door zijn vrienden, omdat hij een foto gedeeld had op Facebook waarop hij gitaar speelde. "Ik kon deze vorm van afkeuring niet accepteren, het zag het stom uit en ik dacht dat deze gitaar mij schande zou brengen," zei hij.
Rabah sloot zich hierna aan bij een jeugd trainingskamp georganiseerd door Hamas. Hij was één van de 30.000 jongeren die zich hierbij aansloten om daar voor een paar weken een zware opleiding te volgen . Rabah's vader, die een kleine kruidenierswinkel runt, zei dat de "bevrijding van Palestina geen behoefte heeft aan muziek of trommels, terwijl de Israëli zo bedreven zijn  in het spelen van de oorlogstrom en dus bereid om ons altijd aan te vallen."

De oorlog en de daarmee gepaard gaande stress en ontbering hebben littekens achtergelaten bij de kinderen van Gaza. Sameer Zaqout, een psycholoog van het  Gaza Community Mental Health Programma, verklaart dat 73 procent van de kinderen in Gaza lijdt aan gedrags- en psychische stoornissen, terwijl 600.000 mensen verschillende soorten psychologische behandelingen nodig hebben.
 
Zaqout voegde eraan toe dat de jeugd door deze omstandigheden met steun van de ouders zich gedwongen voelt  zich aan te sluiten bij deze trainingskampen in een zoektocht naar wraak of om een ​​gevoel van nederlaag te onderdrukken of  om gevoelens van voortdurend verlies te overwinnen.


 
Haifaa abu shamlah

Ondertussen gaat Haiyfa Abu Shamla, 13, anders met deze omstandigheden om. Zij  blijft naar de muziekschool gaan. Op haar viool speelt ze een beroemd lied over Palestina van de legendarische Libanese zangeres Fairuz getiteld: "Palestina ik zal je niet vergeten".
Haar ouders blijven haar aanmoedigen om te spelen wanneer het mogelijk is, met inbegrip van familiebijeenkomsten. "Muziek maken  betekent geluk  verspreiden onder anderen. Integendeel, ik denk dat zelfs degenen die de oorzaak waren van menselijk leed  en waren betrokken bij het doden en vernietigen,  het niet erg zouden vinden om momenten van vreugde en geluk te ervaren ", zegt Abu Shamla.

Het soort geluk dat zij nastreeft  is niet eenvoudig te bereiken gezien de beperkte financiële en technische capaciteiten van de muziekschool . Het ontbreken van adequaat  muziek curriculum in de Gaza universiteiten is een  uitdaging voor de toekomst van  muziek onderwijs en bedreigt de groei van een generatie muziekliefhebbers in Gaza.

Vioolles

Bron Mondoweiss

Foto's Mohammed Asad

Te leen in Bibliotheek Rotterdam:

The music of the Arabs Tūmā, Ḥabīb Ḥasan

Arabische muziek : een overzicht van de geschiedenis en de hedendaagse praktijk door Leo J. Plenckers

The maqām book : a doorway to Arab scales and modes

 

 

 

 

Lees verder op deze blog:

 

 

 

 

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

CAPTCHA
Deze vraag wordt gebruikt spam-inzendingen te voorkomen. Let op: hoofdlettergevoelig.
Beeld-CAPTCHA
Voer de bovenstaande karakters in.