Oud maar niet dood (De Boekenneus Alek Dabrowski)

06 dec 2016

De Boekenneus steekt zijn neus graag in boeken. Hij leest fictie en non-fictie en heeft een neus voor actuele verhalen en levenslessen in de literatuur. De boekenneus is Alek Dabrowski.

 

Verouderingswetenschappers buitelen over elkaar heen in nieuwsprogramma’s om te verkondigen dat we binnenkort met gemak 150 jaar oud kunnen worden. Proeven met verjongingsmedicijnen laten bij muizen positieve resultaten zien. Het zal nog even duren voordat de mens het eeuwige leven heeft, maar de afgelopen decennia zien we een duidelijke tendens: we worden ouder.

Er leven in Nederland ongeveer 2.500 honderd-plussers. Dit waren er vijftig jaar terug slechts een handjevol. Nederlandse mannen worden nu gemiddeld 75, vrouwen bijna 80 jaar oud. Dat is ruim 15 jaar ouder dan in 1950. Onze gezondheid en de algehele hygiëne zijn enorm toegenomen. Infectieziekten en babysterfte zijn afgenomen. En zelfs het autoverkeer is een stuk minder dodelijk dan in de tijd dat bermtoerisme nog bestond.

Annegreet van Bergen illustreert in haar boek ‘Gouden Jaren’ hoe ons dagelijkse leven in een halve eeuw onvoorstelbaar is veranderd.  Zij schrijft over wonen, werken, onderwijs, vrije tijd, kleding, enzovoorts. ‘Gouden Jaren’  is zeker geen nostalgisch boek. De boodschap is dat het leven in de jaren vijftig veel zwaarder, armer en onprettiger was dan nu. Ouderen van nu hebben het een stuk beter dan in de jaren vijftig.

De toegenomen levensverwachting leidt tot meer hoogbejaarden in de literatuur. De titel van het boek van Jonas Jonasson, ‘De 100-jarige die uit het raam klom en verdween’ zou in de jaren vijftig als fantasie worden opgevat. Nu kijkt men er niet van op.

Hoofdpersoon Allan woont in een bejaardenhuis, waar men op het punt staat zijn verjaardag groots te vieren. Hij verafschuwt het huis. Allan ontvlucht de feestelijkheden en stort zich in het avontuur. Wat volgt is een fantastische tocht waaraan zelfs een olifant deelneemt. In 2013 is dit humoristische drama mooi verfilmd. De honderdjarige is een held.

In Nederland staat Hendrik Groen al maandenlang in de bestsellerlijsten met zijn twee dagboeken ‘Pogingen iets van het leven te maken’ en ‘Zolang er leven is’. De dagboeken van Hendrik Groen raken een gevoelige snaar bij veel Nederlanders. ‘Pogingen iets van het leven te maken’ won onlangs de NS Publieksprijs. Hendrik is een krasse kerel van in de tachtig. Hij beschrijft de dagelijkse beslommeringen in een verzorgingshuis te Amsterdam-Noord.

Zijn observaties van het gedrag van medebewoners zijn geestig. Elke verandering zorgt voor verwarring in het verzorgingshuis. De paasmaaltijd valt tussen het ontbijt en het middageten in.

‘Wanneer moet je dan precies wat eten?’ Vroeg mevrouw Smit. Niemand die het wist. ‘Wat dacht je van gewoon eten wat je lekker vindt op het moment dat je daar trek in hebt?’ Opperde Antoine. ‘Ja, daar had nog niemand aan gedacht, dat was misschien wel een goed idee.’

Verveling en eentonigheid brengen niet altijd het beste boven bij de ouderen. Als iemand de hele dag niets van belang omhanden heeft, worden kleine dingen groot. De tijd van een mens moet gevuld, de aandacht moet ergens op worden gericht. Nare karaktertrekjes zoeken een uitweg. Oud en wijs is eerder uitzondering dan regel.

Om de eenzaamheid en verveling te lijf te gaan richt Hendrik met een aantal ouderen de Omanido-club op: ‘Oud maar niet dood’. Het huis biedt amusement dat niet verder reikt dan bingoavonden, lekker-bewegen-voor-ouderen en een koekje bij de koffie. De club wil meer, gaat naar buiten toe en houdt van lekker eten en drinken. Hendrik leeft helemaal op van de clubactiviteiten. Hij heeft vrienden. En speciaal Eefje geeft zijn leven zin.

De tijden veranderen. Hendrik Groen schrijft:

Ik ben geboren in een tijd zonder tv en zonder auto. Er was in onze straat één iemand met telefoon. Daar mochten we de dokter bellen als dat nodig was. Ik ging nooit op vakantie, geen mens die ik kende had ooit gevlogen.

Het is niet verwonderlijk dat de huidige tachtigplusser het soms niet allemaal meer volgt. Hendrik Groen en Allan, de 100-jarige die uit het raam klom en verdween, laten zien dat je als oudere niet achter de geraniums hoeft te blijven zitten.  De wetenschap zorgt ervoor dat mensen ouder en ouder worden. Personages als Hendrik en Allan laten zien dat het leven van de honderdjarige van de toekomst zeker niet saai hoeft te zijn!

 

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

CAPTCHA
Deze vraag wordt gebruikt spam-inzendingen te voorkomen. Let op: hoofdlettergevoelig.
Beeld-CAPTCHA
Voer de bovenstaande karakters in.