Betaalbare zorg (De Boekenneus Alek Dabrowski)

19 jan 2017

De Boekenneus steekt zijn neus graag in boeken. Hij leest fictie en non-fictie en heeft een neus voor actuele verhalen en levenslessen in de literatuur. De boekenneus is Alek Dabrowski.

 

De Rotterdamse schrijver Hugo Borst trekt ten strijde tegen misstanden in de ouderenzorg. Samen met Carin Gaemers stelde hij een manifest op waarin zij pleitten voor  meer aandacht voor ouderen en minder bureaucratie. “Aandacht is net zo belangrijk als verzorging en veiligheid.” Ervaringen in de zorg deed Borst op toen zijn moeder niet meer zelfstandig kon wonen en in een instelling terecht kwam. Hij deed hier verslag van in de bestseller ‘Ma’.

De moeder van Borst lijdt aan dementie. Het verhaal begint bij de diagnose. Ma vertoont vergeetachtig gedrag, weet niet hoe de televisie aangaat. Borst vertelt stap voor stap hoe het leven steeds lastiger wordt. Boodschappen doen kan zij niet meer. Net zo min als koken. Nu wordt er elke middag voor ma gekookt. Onvermijdelijk komt het moment dat zij naar een verzorgingshuis moet.

Borst beschrijft de stadia waar de familie doorheen gaat: het verdelen van de spullen - “Dat ga je toch niet meenemen hé?” - en het wennen aan de nieuwe omgeving. Weer wordt haar wereld kleiner. Ma mag niet meer zelfstandig de straat op. Zij is boos en in tranen. Zij wil naar huis. Wanneer zijn moeder opeens gierig gedrag vertoont, wordt Borst weer met zijn neus op de feiten gedrukt. “Meneer alzheimer is een dominante eikel.” Ma is vaak moe en ligt steeds langer in bed. Zij gaat snel achteruit. Het zal gaan als de arts heeft gezegd: “Op een ochtend vinden ze ma dood in bed.”

Borst prijst het personeel van het huis en vertelt smaakvol over bijzondere bewoners. De kritiek die hij heeft op de zorg gaat niet over het personeel. Zij doen enorm hun best, maar zij zijn eenvoudigweg met te weinig om de aandacht te geven die nodig is.

In ‘Meester in hygiëne’  geeft Anton Valens op humoristische wijze een beeld van het werk in de thuiszorg. In negen verhalen worden negen ouderen geportretteerd. Thuishulp Bonne gaat het gevecht aan tegen het vuil. Hij leeft mee met de aftakeling van de bewoners. Elk verhaal begint bij de kennismaking en eindigt met de dood of de verhuizing naar het verpleeghuis.

De ouderen zijn meestal een beetje raar of vies. Mevrouw Waghto heeft tot haar vijfenzeventigste jaar schoongemaakt in huizen. Ze is nu negenentachtig. Zij is klein en loopt krom. Zij kan nauwelijks spellen en ze is uitermate blij met haar AOW-inkomen. “De geschiedenis was totaal langs haar heen gegaan omdat ze gefixeerd was op overleven van zichzelf en haar huisgezin.” Ripmeester is over de negentig en licht godsdienstwaanzinnig. Er hangt een kwalijke geur in de vertrekken. Meneer heeft zelf geen last van de penetrante lucht uit de toiletpot en van de bruingevlekte lakens. Net als veel van Bonne’s klanten bewaart Ripmeester allerlei spullen met het idee dat dit later nog van pas kan komen. Hij heeft een enorme hoeveelheid dozen kerstgoed. Wanneer de Kerst aanbreekt blijven de dozen echter gesloten. Naast bewaarzucht is een andere gemeenschappelijke eigenschap het oeverloos praten over zichzelf. Bonne krijgt eindeloos dezelfde verhalen voorgeschoteld. In zijn bestaan zijn ze nauwelijks geïnteresseerd. Maar hij is een geduldig luisteraar.

Wanneer je deze verhalen leest krijg je bewondering voor Bonne. De aftakelende mens en de zinloze herhaling van het gedrag is iets waar je tegen moet kunnen. Bonne blijft rustig, schenkt aandacht en praat. Hij maakt hun leven, net zoals het personeel in verzorgingshuizen doet, iets meer te dragen. Alleen de boel schoonhouden is onvoldoende. Mensen blijven mensen als er anderen zijn die hen als mensen blijven behandelen. Zorg voor ouderen kost geld. Het zij zo. Alle partijen hebben hun steun toegezegd aan het plan van Hugo Borst en Carin Gaemers. Het is nu aan de politiek om de financiën te regelen.

 

Betaalbare zorg

Mooie aanbeveling van boeken met herkenbare inhoud! Een leuke aanvulling hierop zijn de boeken van Hendrik Groen, een krasse bejaarde die met veel humor vertelt over zijn leven in een verzorgingstehuis: -Pogingen iets van het leven te maken -zolang er leven is

Nieuwe reactie inzenden

De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Meer informatie over formaatmogelijkheden

CAPTCHA
Deze vraag wordt gebruikt spam-inzendingen te voorkomen. Let op: hoofdlettergevoelig.
Beeld-CAPTCHA
Voer de bovenstaande karakters in.